Ułóż Swoje Życie

Pokaż cennik Czytaj więcej

To proces dla mnie

Wchodzę w to

Chcę takiej zmiany

FAQ – Pytania i Odpowiedzi

Wybieram swoją opcję!

Masz pytanie? Napisz na insta @lukaszsawa lub na maila mentor@szkoladucha.pl

Wiesz, co masz zrobić.

A potem znowu mija dzień i nic z tego nie wychodzi?

Kurs jest dla Ciebie jeśli:

Być może dobrze znasz te momenty

Układasz plan na dzień. Wieczorem najważniejsze rzeczy znowu zostają nietknięte.

Telefon, pilna sprawa, zmęczenie i znowu robisz to, co łatwiejsze, zamiast tego, co ważne.

Masz za sobą książki, kursy, czasem terapię. Dużo rozumiesz. A mimo to wraca ta sama myśl: wiem, co trzeba zrobić, ale dalej tego nie robię.

Najgorsze nie jest odkładanie. Najgorsze jest to, że znowu kończysz dzień z myślą: znowu coś robię źle.

Potrzebujesz umieć wrócić do tej jednej ważnej rzeczy, kiedy telefon, pilna sprawa albo zmęczenie znowu rozwalą Ci dzień.

Co tu naprawdę nie działa:

Wystarczy telefon, pilna sprawa albo zmęczenie, żeby znowu wrócić do bieżączki, odkładania i myśli: zrobię to później.

To nie znaczy, że coś jest z Tobą nie tak.

Dzień za szybko przejmują rzeczy pilne.

Rano wiesz, co jest ważne. Ale potem wpada telefon, wiadomość, czyjaś sprawa, zmęczenie i znowu cały dzień schodzi na tym, co najgłośniejsze, a nie na tym, co naprawdę miało się wydarzyć.

Mocna/y w teorii. W praktyce znowu odkładasz?

Przez lata mogłaś/eś słyszeć: „to dla Ciebie za trudne”, „znowu zrobiłaś/eś coś źle”i z czasem takie zdania zaczęły brzmieć jak prawda. Dlatego dziś nawet kiedy dużo rozumiesz, przy ważnej rzeczy szybciej wybierasz odkładanie, lub coś łatwiejszego.

Kiedy zaczynasz siebie oceniać, łatwiej uciekasz w coś mniejszego

„Znów odłożyłam/em posprzątanie skrzynki mailowej.” Następnego dnia nie chcesz nawet otworzyć przeglądarki. Myjesz naczynia, potem znikasz w serialu albo social mediach, a ważna rzecz dalej leży.

Przy ważnej rzeczy szybciej pojawia się napięcie

Siadasz do niej i od razu wpada: mogę to zrobić źle, nie wiem, od czego zacząć.Więc mówisz sobie: jeszcze tylko to. Odpisujesz na coś łatwiejszego, robisz cokolwiek, byle nie ruszyć tego, przy czym od razu pojawia się ryzyko

Ten problem wraca,bo ważna rzecz uruchamia w Tobie strach, wstyd, winę albo złość,a wtedy łatwiej wybrać to, co przyjemne i bezpieczne,niż zostać przy tym, co naprawdę ma znaczenie.

DLATEGO NIE ROBIĘ KURSU ROZWOJU

Nie kończysz dnia z myślami:

znowu się nie wyrobiłam/em,

znowu ważne rzeczy zostały na później,

Szybciej wracasz do tej jednej rzeczy, którą rano naprawdę chciałaś/eś zrobić

odpisujesz na wiadomość

siadasz do zaległego zadania

podejmujesz decyzję, którą znowu odkładałaś/eś.

Czym ten proces różni się od innych kursów

Kurs do słuchania vs proces, w którym naprawdę pracujesz nad swoim życiem

KURS DO SŁUCHANIA

Dostajesz teorię i przykłady, a potem zostajesz z pytaniem:„Dobra, ale jak ja mam to wdrożyć u siebie?”

Dostajesz dobrą wiedzę, a po tygodniu wraca stare:odkładanie, rozjazd dnia i myśl:„przecież wiem, co powinnam zrobić, więc czemu dalej tego nie robię?”

Znowu słyszysz, że trzeba naprawić siebie, usunąć blokady i w końcu stać się kimś, kto „już to umie”.

Na spotkaniach bierzesz na warsztat Twoje ostatnie 2 tygodnie: raporty, plany, podsumowania i sytuacje, które znowu się powtórzyły. Pracujesz nie na teorii, tylko na swoim własnym wzorcu.

Między spotkaniami nie zostajesz sama/sam z tym, co wraca. Masz ćwiczenia, maile, przypomnienia i grupę, które pomagają szybciej złapać moment, w którym znowu wszystko idzie w bieżączkę, i wrócić do tej jednej rzeczy, którą naprawdę chcesz domknąć.

Uczysz się zauważać, co dzieje się w Tobie w trudnym momencie i nie dokładać do tego kolejnej oceny. Zamiast tego wracasz do jednej konkretnej rzeczy: odpisujesz na wiadomość, siadasz do zaległego zadania albo podejmujesz decyzję, którą od kilku dni odkładałaś.

Czego naprawdę uczysz się w tym procesie?

Uczysz się zauważać moment, w którym dzień zaczyna odciągać Cię od tego, co ważne, i wracać do tego, zanim znowu wejdziesz w odkładanie, ocenianie siebie i odpuszczenie reszty tygodnia.

Na spotkaniach wyraźniej widzisz swój mechanizm reagowania na to co Cię spotyka.

Dzięki ćwiczeniom wydobywasz te mechanizmy, które nie wyszły na spotkaniu,

W raportach zapisujesz swoje wnioski i obserwacje, kiedy te mechanizmy się włączają, a uświadomienie sobie go to pierwszy krok do pójścia dalej.

Na grupowych warsztatach ćwiczysz nową reakcję zamiast starego schematu reagowania, dostajesz anonimową informację zwrotną na podstawie raportów, pracujesz na swoim przypadku.

Plan działania pomaga trzymać się ustalonych przez Ciebie priorytetów i obserwować to co Cię rozprasza.

A grupa na WhatsAppie wspiera w wytrwaniu.

Dlatego ten proces nie opiera się na jednym narzędziu.

To właśnie z połączenia spotkań, raportów, ćwiczeń, warsztatów i planu buduje się umiejętność,dzięki której szybciej widzisz, że wszystko znowu zaczyna się rozjeżdżać,i szybciej wracasz do tego, co naprawdę ma znaczenie.

Po czym poznasz, że to naprawdę zaczyna działać?

1.

Nie kończysz tygodnia z myślą:znowu wiedziałam/em, co zrobić, i znowu tego nie zrobiłam/em. Coraz częściej nie tylko planujesz, ale naprawdę robisz to, co zapisałaś/eś.

2.

Telefon, rozmowy i cudze sprawy nie rozwalają Ci całego dniaDalej się pojawiają. Ale coraz częściej łapiesz moment, w którym dzień zaczyna Ci uciekać i wracasz do jednej rzeczy, którą naprawdę chcesz domknąć.

3.

Nie odkładasz trudnych rzeczy tak długo jak wcześniejTa rozmowa, ta decyzja nie wiszą już nad Tobą przez tydzień. Siadasz do nich wcześniej, zanim znowu obrosną lękiem, zmęczeniem i „zrobię to później”.

4.

Jeden słabszy dzień nie zamienia się od razu w porażkęDawniej po słabszym dniu łatwo wpadałaś/eś w:„wszystko się posypało” i odpuszczałaś/eś resztę planu. Teraz szybciej wracasz od jednej konkretnej rzeczy, zamiast skreślać cały tydzień.

5.

Wieczorem rzadziej masz w głowie:wszyscy inni byli ważniejsi niż to, co miałam zrobić. Mniej dnia schodzi na bieżączkę, rozpraszacze i gaszenie cudzych pożarów. Częściej widzisz, że coś ważnego naprawdę zostało dowiezione.

6.

Po całym tygodniu nie kończysz już piątku tylko telewizorem i snemMasz jeszcze siłę posprzątać dom, zająć się sobą albo pobyć z bliskimi.

Kto poprowadzi Cię przez ten proces?

Łukasz Sawa

W pracy z ludźmi najważniejsze są dla mnie relacja, partnerstwo i działanie.Nie interesuje mnie motywowanie ludzi ani dociskanie ich do zmiany na siłę.Interesuje mnie praca, w której człowiek może zobaczyć, co naprawdę go zatrzymuje, i wrócić do tego, co dla niego ważne.

To podejście nie wzięło się znikąd.Przez lata próbowałem rozdzielać życie na to, co duchowe, i to, co przyziemne.Zobaczyłem, że to nie działa.Zamiast porządku daje frustrację i wewnętrzne rozbicie.

Dziś wierzę, że całe nasze życie jest rozwojem duchowym.Nie tylko modlitwa, ale też praca, relacje, decyzje i sposób, w jaki reagujesz na to, czego doświadczasz.A ostatecznie także to, jak służysz innym.

Wiem też, co znaczy odkładać siebie na potem.Przez lata odkładałem decyzję, żeby pracować z ludźmi.Od wyboru studiów po lata zajmowania się czymś innym — od 2008 do 2023 roku.To było 15 lat odkładania tego, co naprawdę było moje.

Dlatego dobrze rozumiem, że człowiek często nie odkłada dlatego, że mu nie zależy.Odkłada dlatego, że przy ważnym wyborze uruchamia się lęk albo napięcie — i łatwiej zająć się czymś mniejszym niż zostać przy tym, co naprawdę ma znaczenie.

To właśnie ludzie widzą też w mojej pracy.W opiniach wraca, że daję przestrzeń, żeby się zatrzymać, pomyśleć i naprawdę popracować.Że mój styl jest spokojny, partnerski i konkretny.

Jestem też w trakcie certyfikacji coachingowej na poziomie PCC.Rozwijam te kompetencje po to, żeby jakość, którą buduję w pracy 1:1, coraz mocniej przenosić także do pracy grupowej.

To, czego tu uczę, sam stosuję.W życiu prywatnym, w relacji z żoną, w wychowywaniu naszej czwórki dzieci i w pracy.

Chcę pomóc Ci odkryć to, co już w sobie masz, i ułożyć to tak, żeby któregoś dnia ktoś naprawdę mógł Ci powiedzieć:

Skąd Ty masz ten spokój? Nie poznaję Cię. Służy Ci ta zmiana.

Tak ta zmiana zaczęła wyglądać w zwykłym życiu uczestników

Wstaję o 5:30 niemal codziennie

Nie sądziłam, że to kiedykolwiek będzie dla mnie możliwe, żeby coś założyć i zrealizować. Np. wstaję o 5:30 niemal codziennie.

KAROLINA, absolwentka II edycji procesu

II edycja

Przebimbałam miesiąc — i wróciłam

Przez lata mogłaś/eś słyszeć: „to dla Ciebie za trudne”, „znowu zrobiłaś/eś coś źle”
i z czasem takie zdania zaczęły brzmieć jak prawda. Dlatego dziś nawet kiedy dużo rozumiesz, przy ważnej rzeczy szybciej wybierasz odkładanie, lub coś łatwiejszego.

Siadasz do niej i od razu wpada: mogę to zrobić źle, nie wiem, od czego zacząć.
Więc mówisz sobie: jeszcze tylko to. Odpisujesz na coś łatwiejszego, robisz cokolwiek, byle nie ruszyć tego, przy czym od razu pojawia się ryzyko

Ten problem wraca,
bo ważna rzecz uruchamia w Tobie strach, wstyd, winę albo złość,
a wtedy łatwiej wybrać to, co przyjemne i bezpieczne,
niż zostać przy tym, co naprawdę ma znaczenie.

Dostajesz teorię i przykłady, a potem zostajesz z pytaniem:
„Dobra, ale jak ja mam to wdrożyć u siebie?”

Dostajesz dobrą wiedzę, a po tygodniu wraca stare:
odkładanie, rozjazd dnia i myśl:
„przecież wiem, co powinnam zrobić, więc czemu dalej tego nie robię?”

To właśnie z połączenia spotkań, raportów, ćwiczeń, warsztatów i planu buduje się umiejętność,
dzięki której szybciej widzisz, że wszystko znowu zaczyna się rozjeżdżać,
i szybciej wracasz do tego, co naprawdę ma znaczenie.

Nie kończysz tygodnia z myślą:
znowu wiedziałam/em, co zrobić, i znowu tego nie zrobiłam/em. Coraz częściej nie tylko planujesz, ale naprawdę robisz to, co zapisałaś/eś.

Telefon, rozmowy i cudze sprawy nie rozwalają Ci całego dnia
Dalej się pojawiają. Ale coraz częściej łapiesz moment, w którym dzień zaczyna Ci uciekać i wracasz do jednej rzeczy, którą naprawdę chcesz domknąć.

Nie odkładasz trudnych rzeczy tak długo jak wcześniej
Ta rozmowa, ta decyzja nie wiszą już nad Tobą przez tydzień. Siadasz do nich wcześniej, zanim znowu obrosną lękiem, zmęczeniem i „zrobię to później”.

Jeden słabszy dzień nie zamienia się od razu w porażkę
Dawniej po słabszym dniu łatwo wpadałaś/eś w:
„wszystko się posypało” i odpuszczałaś/eś resztę planu. Teraz szybciej wracasz od jednej konkretnej rzeczy, zamiast skreślać cały tydzień.

Wieczorem rzadziej masz w głowie:
wszyscy inni byli ważniejsi niż to, co miałam zrobić. Mniej dnia schodzi na bieżączkę, rozpraszacze i gaszenie cudzych pożarów. Częściej widzisz, że coś ważnego naprawdę zostało dowiezione.

Po całym tygodniu nie kończysz już piątku tylko telewizorem i snem
Masz jeszcze siłę posprzątać dom, zająć się sobą albo pobyć z bliskimi.

W pracy z ludźmi najważniejsze są dla mnie relacja, partnerstwo i działanie.

Nie interesuje mnie motywowanie ludzi ani dociskanie ich do zmiany na siłę.
Interesuje mnie praca, w której człowiek może zobaczyć, co naprawdę go zatrzymuje, i wrócić do tego, co dla niego ważne.

To podejście nie wzięło się znikąd.
Przez lata próbowałem rozdzielać życie na to, co duchowe, i to, co przyziemne.
Zobaczyłem, że to nie działa.
Zamiast porządku daje frustrację i wewnętrzne rozbicie.

Dziś wierzę, że całe nasze życie jest rozwojem duchowym.
Nie tylko modlitwa, ale też praca, relacje, decyzje i sposób, w jaki reagujesz na to, czego doświadczasz.
A ostatecznie także to, jak służysz innym.

Wiem też, co znaczy odkładać siebie na potem.
Przez lata odkładałem decyzję, żeby pracować z ludźmi.
Od wyboru studiów po lata zajmowania się czymś innym — od 2008 do 2023 roku.
To było 15 lat odkładania tego, co naprawdę było moje.

Dlatego dobrze rozumiem, że człowiek często nie odkłada dlatego, że mu nie zależy.
Odkłada dlatego, że przy ważnym wyborze uruchamia się lęk albo napięcie — i łatwiej zająć się czymś mniejszym niż zostać przy tym, co naprawdę ma znaczenie.

To właśnie ludzie widzą też w mojej pracy.
W opiniach wraca, że daję przestrzeń, żeby się zatrzymać, pomyśleć i naprawdę popracować.
Że mój styl jest spokojny, partnerski i konkretny.

Jestem też w trakcie certyfikacji coachingowej na poziomie PCC.
Rozwijam te kompetencje po to, żeby jakość, którą buduję w pracy 1:1, coraz mocniej przenosić także do pracy grupowej.

To, czego tu uczę, sam stosuję.
W życiu prywatnym, w relacji z żoną, w wychowywaniu naszej czwórki dzieci i w pracy.

Skąd Ty masz ten spokój? 
Nie poznaję Cię. 
Służy Ci ta zmiana.